Vandaag was het dan weer zo ver; dag D, de marteldag, de 'wraak van de opstanderige papegaaienmama'-dag, bij de vliegende mormels vrij vertaald als het jaarlijks bezoekje aan hun grote, grotere, allergrootste vriendin, de zeer kundige (vogel)arts Hedwig v/d Horst. Na wat zoeken en veel discussieren toch nog goed op tijd aangekomen, en vol spanning de behandelkamer binnengestapt.
Over het algemeen zien ze er allebei heel goed uit, Hedwig was zeer te spreken over het feit dat ze niet gekortwiekt zijn en ook voor ons dieet van eigen mix, birdiebread, vers groente en fruit en natuurlijk pellets en (kiem)zaad hebben we complimenten gekregen. De ringen kan ze helaas niet zonder een roesje eraf halen, dus daar ga ik nog over nadenken en eventueel laat ik het doen bij de kliniek in Nijmegen, waar de vogelspecialist een paar assistenten bij de hand heeft die kunnen helpen.
Aswan... op haar best, zoals gebruikelijk. Ze zette haar keeltje op zodra de handdoek tevoorschijn kwam, en nog terug in het vervoersmandje zat ze even te mopperen  . Een pittige dame met karakter, maar dat ze nog nooit iemand gebeten heeft, zelfs niet bij de behandelingen, vond Hedwig bijzonder. De ademhaling en het hartje waren in orde en de bloed was ook goed; calcium ruim voldoende (zonder enige kunstmatige toevoeging! Ha, het broccoli/bladgroente dieet heeft toch mogen baten  ; mama is trots en blijft doorzetten ondanks de behoorlijke weerstand) en eiwit ook in orde. Hedwig heeft ook naar het rauw plekje op het voetzooltje gekeken, maar het is gewoon gezonde huid alleen een beetje gesleten. Of ze veel het pootje intrekt? Hedwig vond het ook raar, omdat ik verteld had dat we zitstokken hebben in alle soorten en maten, maar het viel haar op dat het rood plekje net overkomt met de plaats waar het nageltje komt zitten als ze een vuistje maakt. Ja, als beginnende papegaaienliefhebber ben je altijd op de uitkijkt voor pootje omhoog; wat goed, hij is tevreden, lalala, we doen het goed! Dan krijg je dit. De ontlasting was ook prima met uitzondering van een heel beperkte aantal gistcellen van dezelfde soort als de vorige keer, dus hebben we besloten om deze keer de sterkere medicijn te nemen om zeker te zijn dat we de lullige 'beestjes' eindelijk echt eens uitmoorden.
Met Tas was ze nogal (positief!) verrast. Hij zag er geweldig uit, was geweldig gespierd, zat geweldig in elkaar, geweldig fors mannetje. De snavel was helemaal in orde (ik had wat vraagjes over de laagjes die eraf gaan en de vorm en stand van de snavel), en zijn hartritme mooi langzaam en de ademhaling helemaal schoon. Ze heeft op verzoek naar de chip gekeken en zei dat het inderdaad niet diep genoeg was geplaatst. Ze heeft geprobeerd om het wat dieper te duwen wat in de eerste instantie gelukt is: van dat naar bobbeltje is nog maar een klein blauw plekje over, je ziet het niet meer uitsteken en kan het alleen voelen als je er heel goed naar zoekt - dus ik hoop dat het wel blijft. Ze heeft nog aangewezen waar we de vetopslag kunnen controleren als gelig vetweefsel op het buikje en boven de krop. Het is normaal dat ze er wat hebben, maar Tas heeft blijkbaar letterlijk geen grammetje vet te veel, dus dat is goed nieuws voor ons en voor hem  . Dubbele moord die hij voor amandelen, cedernootjes en de palmnoten zou plegen. Bloedprikken was ellende omdat het vaatje telkens terug was getrokken en het gelukt was pas op de derde poging (standje onmogelijk papegaai EN Hedwig), maar gelukkig bleek ook uit het bloed dat hij helemaal gezond is en hebben we nu de basiswaarden om mee te vergelijken de volgende keer.
Ze heeft helaas geen extra informatie of tip die ze zou kunnen geven over de Inka's; ze kent niemand met eentje als huiskamerpapegaai (dan hebben wij nog een beter score eh, Zazu?), maar heeft ze wel eens in de handen als voliere vogels als er om geslachtsbepaling gevraagd wordt. Ze zei dat de Inka's die ze zo wel eens ziet veel kleiner zijn dan ons mannetje, net parkieten. Ze vindt wel dat ze heel heel gevoelig zijn, nog veel gevoeliger dan Grijsjes; heel snel in de paniek raken en bij het minste in de zenuwen zitten. Net als bij Aswan is het dus slim om goed de socialisatie en flexibiliteit aan te pakken, zeker nu hij nog jong is.
Tas was eigenlijk bijna niet te horen, maar hij was wel echt van slag. Helemaal vermoeid, helemaal terug naar de babygeluidjes en onhandigheid en langzame bewegingen  , had pas 's avonds vlak voor het slapen een paar bescheiden stoeibeweginkjes gemaakt en dat zegt meer dan genoeg over zijn toestand. De reis had hem ook niet zo goed gedaan, op weg naar Veldhoven zat hij nog over te geven. Aswan had de boel bij elkaar gekrijst (da's mijn meisje!), en nog voor we de praktijk uitliepen had ze even de veren uitgeschud en was bijna als een nieuwe. In de auto hebben ze (gelukkig, stel je voor!) allebei amandelen aangenomen, dus zo erg was die verschrikking uiteindelijk toch niet. Ze waren allebei braaf en sterk.
De komende dagen goed verwennen. Aswan is een ervaren krijger, maar Tas, mijn arm kindje  .
Bijkomen & de oorlogswonden vergelijken
Wat emotionele (vr)eter, wie, ik?!?
Ik zie ik zie wat jij niet ziet… pootje omhoog  . Tas nog steeds helemaal op, de lieverd. Nu ik de entry maak hoor ik ons meisje al vrolijk beneden te brabbelen en haar repertoire afgaan alsof haar grijze ego vandaag geen slag heeft gehad (de handdoek mag ze ECHT niet)
Een bescheiden terugkeer naar normaal enigszins te bespeuren
Een vogelarts? Pche. Zo’n Hedwig lust ik rauw als toetje. RAWR 
Ik hoef waarschijnlijk niet te zeggen hoe enorm opgelucht ik ben, en trots op mijn vliegtuigjes. Volgende op de planning staat Doornroosje, want ik heb de laatste paar dagen ook niet veel geslapen van de zenuwen alvast.
Tenminste, als die grijze griezel even de %^&*... het mondje  wil houden.
|
